ویلیام شکسپیر

              

گفتگوی پنهانی
ویلیام شکسپیر
غزل شماره 146
 
 
ای روح ِ مسکین ِ من
که در کمند ِ این جسم ِ گناه آلود اسیر آمده ای
و سپاهیان ِ طغیان گر ِ نفس، تو را در بند کشیده اند!
 
چرا خویش را از درون می کاهی و در تنگدستی و حرمان به سر می بری
و دیوارهای برون را به رنگ های نشاط انگیز و گرانبها آراسته ای؟
 
حیف است چنان خراجی هنگفت
بر چنین اجاره ای کوتاه، که از خانه ی تن کرده ای
 
اگر پایان ِ قصه ی تن چنین است،
ای روح ِ من،
تو بر زیان ِ تن زیست کن؛
بگذار تا او بکاهد و از این کاستن بر گنج ِ درون ِ تو بیفزاید.
 
این ساعات ِ گذران را
که بر دریای سرمد کفی بیش نیست، بفروش
و بدین بهای اندک، اقلیم ِ ابد را به مـُلک ِ خویش در آور،
 
از درون سیر و برخوردار شو،
و بیش از این دیوار ِ بیرون را به زیب و فر میارای
 
و بدین سان مرگ ِ آدمی خوار را خوراک ِ خود ساز؛
که چون مرگ را در کام فرو بری،
دیگر هراس نیست و بیم ِ فنا نخواهد بود.
 
                                                  ترجمه: حسین الهی قمشه ای
                                                        منبع: کیمیا 3
 
/ 4 نظر / 20 بازدید
شهريور

خدايا ما را از وسوسه های تن رها ساز .چنانمان کن که هر لحظه را با ياد تو پر بار سازيم .چه خانه ای است اين تن که نمی دانيم او صاحبخانه است يا ما(روح).خدايا از هر چه زشتی و خطا ست حفظمان کن

نينا شفيعي

تصوير فوق رويای من است . رنگی بی نظم هم گون وجذاب ودافع.

فروردين