خانه پدر

انسان ِ بی آهنگ
ویلیام شکسپیر
تاجر ونیزی، پرده ی پنجم، صحنه ی اول
 
انسانی که در دلش نغمه و آهنگی نیست،
یا از نغمه و آهنگ به وجد نمی آید،
 
شایسته ترین فرد برای هرگونه خدعه و جنایت و تجاوز و غارت است،
 
روحش چون شب سیاه و ملال انگیز
و دلش چون شهریار تاریکی ِ تیره و ظلمانیست.
 
چنین انسانی را اعتماد هرگز نشاید.
 
نوشته شده در ۱۳۸٦/۱/٩ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ توسط قائینی نظرات ()

Design By : Pars Skin