خانه پدر

                   

 

چون عهده نمی شود کسی فردا را
حالی خوش کن تو این دل سودا را
می نوش به نور باده ای ماه که ماه
بسیار بیاید و نیابد ما را
باید دانست که حکیم خیام از مقاصد علمی و دینی و پندی و معارفی،‌ غالبا تعبیر به می می نماید.
دلخوشی انسان آن است که در تحصیل کمال انسانی بکوشد،‌ با عجله،‌چنان که گویا فردا از این جهان می رود و کارش ناکرده و ناتمام می ماند و در کار دنیا پر حوصله و اهمال کار باشد چنانکه گویا هماره در دنیا خواهد بود و هر وقت بکند دیر نمی شود و هیچ هم نکند ضرر اساسی ندارد زیرا چندان ضرور نیست... «نور باده» نور حقیقی است که قوای فکری را براق و تیز رو می نماید که در پیدا کردن خبایای استعداد فطری،‌ چابک و بینا و کامیاب گردند و خطاب به نفس ناطقه بردن (اشاره به ماه اول در مصرع سوم است که منظور نظر حکیم از آن نفس می باشد) اشاره به آنکه نفس از خود جز استعداد تام هیچ ندارد و کسب نور باید از عقل کند که نور ذاتی دارد و مراد باده همان عقل است که پرده خرافات و خودبینی ها را میدرد
و نوشیدن می،‌ فرمانبرداری عقل است در این سراچه طبیعت که چون کاسه سرنگون است (شاید اشاره به کاسه سر نیز باشد) و اگر این کاسه برگردد و راست شود..

                                           ( شرح رباعیات خیام نوشته کیوان قزوینی)

 

نوشته شده در ۱۳۸٦/٢/٢٧ساعت ۱٠:۳٧ ‎ب.ظ توسط قائینی نظرات ()

Design By : Pars Skin