پنجشنبه زلزله شدیدی شهر و منطقه ای که ما درآن زندگی می کنیم را لرزاند.

وقتی همه نگران و وحشت زده به طرف درهای خروجی ساختمانها فرار می کردند، 

 یاد فروشنده های بساطی  کردم که یک نقطه از گذرگاه ها را انتخاب می کنند

بعد هم بساط را پهن می کنند و درحین رقابتهایی که با همکارانشان درآن منطقه موقت دارند

( و بعضی وقتها بی رحمانه هم می شود ) گاهی چنین فکر می کنند

و فکر می کنیم که اینها همیشه اینجا بوده اند و تا همیشه هم خواهند ماند

 اما وقتی مامورقانون بی خبر از راه می رسد

و با یک حرکت ناگهانی همه بساط را جمع کرده

و بی قاعده و قانون ته ماشین مخصوصش خالی می کند

 و یا حتی گاهی که با چوب فقط اشاره ای می کند به کنار وسایل

و آنچه به گفته خود بساطی ها دارو ندارشان حساب می شود ،

ناگهان همه چیز تغییر می کند.

برای مدت کوتاهی متوجه می شویم این همهْ زندگی نیست

و اینجا گذرگاهست و نه اقامتگاه

 و چه فکرهای خوب و سازنده که برای هر صاحبدلی می تواند راهگشا باشد .

اما متاسفانه عمر این توجه و روشنی از عمر بساط ها کوتاه ترست.

و آنچه ماندنی تر به نظر می رسد روزمرگی و تکیه به نماندنی های زندگیست.